Як такрор. Як хулосаи ростқавл.
Тамоми шомро аз нав дидан лозим нест. Як қарорро интихоб мекунем, ки беҳтар кардан мумкин.
Дар ин мавод
ЯК ФИКР. КАТКАИ НАВБАТӢ.
Аз савол оғоз кун
Як марг, ҷойивазкунӣ ё ҷанг. Ба ҷои «чаро ман бад ҳастам?» пурс: «оё ман оғозкунандаро дидам, пеш аз он ки пеш равам?» Ба саволи мушаххас ҷавоб ёфтан мумкин.
Такрор ояндаро медонад. Ту — не.
Пеш аз натиҷа онро тавсиф кун, ки аз тарафи ту дида мешуд. Баъд натиҷаро бин. Ҳамин тавр мушкили маълумотро аз баҳо ё иҷрои он ҷудо кардан осонтар аст.
Бо озмоиш тамом кун
Як ислоҳи намоёнро интихоб кун: маълумотро интизор шав ё вазифаро пеш аз ҷанг номбар кун. Онро дар бозии навбатӣ санҷ. Шикаст қадами муфидро бекор намекунад, ва ғалаба ҳамаи қарорҳоро дуруст намекунад.
Сарчашмаҳо ва замина
Ин равиш ба таҳлил аст, агар факти санҷидаи бозӣ ҷудо нишон дода нашуда бошад. Механикаи дақиқро бо мизоҷи кунунӣ муқоиса кун.
Маводи пайванд ↗